پرسش با کشورم چه رفته است؟ تا امروز و با گذشت بیش از ٤٠ سال هنوز اکنونیت دارد. تلاشی‌ست برای دانستن چرایی هستی‌های ویران شده از فراموشی. امروز بازهم می‌توانیم از خود بپرسیم بر کشورم چه رفته است که در فاصله ی بیست و هشت سال دو کودتا در یک ٣٠ خرداد رخ می‌دهد؟ و آنهم با تبعاتی سنگین برای مردم. که "شعار زندان سیاسی آزاد باید گردد" هنوز عمومیت نیافته است
با کشورم چه رفته است؟ پرسشی‌ست که شاعر تیرباران شده سعید سلطان‌پور در شعر بلندی در باره زندان با ما میان می‌گذارد. این شعر سعید سلطان‌پور (…)

با شنیدن اخبار سرکوب مردم و به ویژه کشتن فجیع ندا، من خیلی ناراحتی اعصاب داشتم. نمی دانستم چه کاری بکنم برای مردم کشورمان. تا اینکه به این فکر افتادم که صدای آنها را به گوش مردم اینجا برسانم. تا حدی هم موفق بودیم. خیلی از مردم این منطقه مرا می شناسند. اینجا محل کار و زندگی من است. من برای آدمهای پیر این محل خدمات اجتماعی داوطلبانه داشته ام. ایرانی هائی که اینجا مغازه دارند یا پزشکان می آیند. آلمانی ها بیشتر می آیند و می گویند هر کمکی که از دستشان برآید، برایمان انجام می دهند. وقتی هوا گرم (…)

در روزهای پس از فوت آقای منتظری، با برخی از دوستان صحبت و پیشنهاد کردم که خوب است که متنی را در مورد فوت ایشان بنویسیم. متنی را نوشتم و برای دوستان ارسال کردم و عنوان آنرا گذاشتم "حضور ماندگار آیت الله منتظری". یکی از دوستان نظرش آن بود که متن سیاسی است و متنی دیگری را پیشنهاد کرد. من اما بر متنی که پیشنهاد کرده بودم، اصرار داشتم. متن به همان ترتیب که نوشته بودم منتشر شد.
اما پس از آن دلشوره داشتم که ایا آنچه نوشته ام درست بوده است؟ من به عنوان خانواده تنی چند از قربانیان جنایتهای دهه ٦٠ (…)

او با اعتراض خویش به آن کشتار، نشان داد که «نه» به بی داد هیچگاه غیرممکن نیست. شایستگی ایشان در آن بود که حقیقت را فراتر از مقام، قدرت و مصلحتها دید. شهامتش در این بود که از نقد خود و دستگاهی که خود نیز روزی از بنیانگذارانش بود، هراسی نداشت.
نام ایشان به نیکی در تاریخ ایران ماندگار خواهد ماند. آیندگان که برگ سیاه کشتار زندانیان سیاسی در سال ١٣٦٧ را ورق زنند، خواهند خواند: آنکس که یک تنه در برابر فرمان آن جنایت ایستاد، آیت الله منتظری بود. همو بود که بی پرده به آن قتل عام در زندانها (…)

رفتی زجهان از بر ما جای تو خالی است

نام آیت‌الله منتظری نه تنها برای حضور بی‌بدیل‌شان در مرجعیت شیعه، نه تنها برای یک عمر ایستادگی در کنار ستم دیده‌گان، که برای گفتن نه بزرگ به قدرت و در دفاع از حقیقت، برای همیشه به‌مانند شخصیتی ماندگار در تاریخ ایران ثبت شده است. این شخصیت و شاهد تاریخی را مرگ نمی‌تواند از ما بگیرید.

ساعت حدود ١١ است كه به ميدان انقلاب ميرسم. نيروي انتظامي توي پياده رو ها وول مي خورند و به قطار ايستاده اند به درجه هايشان نگاه مي كنم از گروهبان تا سرهنگ همه جوره كنار هم ايستاده اند و همگي باتوم هاي سبز رنگ بدست با پيراهن سبز كمرنگ و شلوار سبز تيره و غلاف هاي خالي اسلحه كمري به كمرشان و بعضي هم نارنجك هاي فلفلي و غيره به كمربندشان دارند. ميدان را از ضلع شمالي در معيت نيروي انتظامي دور مي زنم همراه با انبوه مردمي كه در پياده رو ها مي روند و مي آيند و آمده اند تا نماز جمعه را وسيله اي براي (…)

اما خانواده قربانیان میدان تیانمن ساکت نماندند و تسلیم سانسور و سرکوب نشدند. گروهی از آنها جمع «مادران تیانمن» را تشکیل دادند و سخنگوئی از میانشان برگزیدند که یک خانم پروفسور بازنشسته است که فرزندش را در آن کشتار از دست داده است. این مادران خواستار آن هستند که حقیقت آنچه که در آن شب ٤ ژوئن در میدان تیانمن اتفاق افتاد، روشن گردد. آنها از حکومت چین می خواهند که آمار دقیق و هویت کشته شدگان را اعلام کند؛ می خواهند کسانی که فرمان حمله به دانشجویان بی دفاع را صادر کردند، به جامعه معرفی شوند. سال (…)

جان (ایوان) دمیانیوک، پس از آنکه شهروندی اش توسط مقامات آمریکائی لغو شد، به درخواست دادگاه شهر مونیخ روز ١٢ مه به آلمان فرستاده شد تا در این کشور محاکمه شود. او متهم است که از مارس تا سپتامبر ١٩٤٣ در زمان خدمت در اردوگاه سوبیبور در عملیات اجرائی قتل عام ٢٩ هزار یهودی شرکت داشته است. سوبیبور واقع در خاک لهستان، بعد از تصمیم هیتلر و سران نازی مبنی بر نابودی یهودیان تشکیل گردید و یکی از سه اردوگاه مرگ بود که زندانیان را که با قطارهای باری از راه می رسیدند، بعد از لخت کردن و تراشیدن موهای سرشان (…)

مسئوليت و وظايف دولت در برابر اعمال خشونت با مخالفان خود يکسان نيست. دولت مجاز نیست همچون یک گروه تروریستی عمل کند. از نظر حقوقی دولت مسئول حفظ جان شهروندان خود است و صد البته اين شهروند همه‌ی مردمان و مخالفان را هم شامل می‌شود. اين درست است که احترام و رعايت اصول و ميثاق های بين المللي ناظر بر رعايت حقوق بشر تنها وظيفه‌ی دولت نيست، اما دولت بعنوان امضا کننده ی اين قوانين به‌شکل حقوقی مسئوليت اصلی رعايت و اجرای آن را برعهده دارد. مدافعان دفاع از خود حاکمیت با اشاره به وضعیت جنگی معتقدند که (…)

اين قتل عام بزرگترين كشتار قومي قرن بيستم بعد از هولوکاست است. تجربه هولوکاست و نکبت جنگ دوم جهانی در پی خود به شکل گرفتن قوانین و میثاق های بین المللی انجامیده بود، که توسل به آنها می توانست از تکرار گنوسید در رواندا جلوگیری کند. اما مجامع جهانی در برابر این كشتار تنها يك تماشاچي باقي ماندند. سازمان ملل به جاي تقويت نيروهاي كلاه آبي، كه از اكتبر ١٩٩٣ براي جلوگيري از چنين حوادثي وارد رواندا شده بود، با شروع كشتار آنها را از اين كشور خارج ساخت. در حاليكه رومرو دالر، فرمانده اين نيروها از (…)