به ابتکار همکاران سایت بیداران، نامه‌ای به خانم ایرینا بوکووا، مدیر سازمان یونسکو، تهیه شده و تا کنون بیش‌از ٣٠٠ نفراز زندانیان سیاسی پنچ دهه زندان اوین؛ خانواده‌های اعدام شدگان؛ فعالان سیاسی؛ کنشگران جامعه مدنی؛ هنرمندان و روزنامه نگاران ایرانی آن را امضاء کرده اند.
هدف اصلی از تهیه و ارسال این نامه به یونسکو و نهادهای حقوق بشر سازمان ملل متحد، جلوگیری از تخریب زندان اوین توسط جمهوری اسلامی و خواست حفظ این بنای تاریخی و میراث جمعی آگاهی ایرانیان است.
این نامه همچنین در سایتchange.org (…)

ما زنان و مردان باورمند به "ایرانی بدون زندان، شکنجه و اعدام ممکن است"، ویران کردن این نماد خشونت و نقض فاحش حقوق بشر را با هدفِ حذف این حافظه و تبدیل آن به یک تفریح‌گاه، بی‌حرمتی به قربانیان و خانواده های آنها می‌دانیم.
حضور محترم خانم ایرینا بوکووا
جمهوری اسلامی ایران در نظر دارد که زندان مشهور اوین را ویران کند و تفریحگاهی بر جای آن بنا کند. هیچ فرد مدافع حقوق انسانی با این کار مخالفت نمی‌کرد، اگر این زندان نماد تباهی و نقض حقوق بشر در چند دهه اخیر تاریخ ایران نبود. اوین، این (…)

در اردیبهشت ماه سال جاری گزارشی پیرامون «تبدیل زندان اوین به پارک عمومی‌»، توسط خبرگزاری‌های رسمی ‌جمهوری اسلامی ‌انتشار یافت. همزمان با انتشار این گزارش، محمدباقر قالیباف، شهردار تهران، در جریان مراسم افتتاح سیزدهمین نمایشگاه بین‌المللی گل و گیاه، در توضیح چگونگی اجرای این طرح چنین گفته بود: «حدود دو ماه گذشته جلسه‌ای با آیت‌الله آملی‌لاریجانی (رئیس قوه قضاییه) داشتیم؛ وی به بنده اعلام کرد پیشنهاد شهرداری را بررسی کرده‌ایم و آماده‌ایم شهرداری برای تبدیل مجموعه زندان اوین به فضای سبز وارد (…)

گولاگ" و بوخن والد در نزدیک هم طعن تاریخ را یادآوری می کنند: یکی تحت لوای "ترور سرخ" و دیگری با شعار جنگ علیه بلشویسم جهانی، ولی مرگ از گرسنگی و کار اجباری دور از طاقت آدمی و اعدام نقطه مشترک هر دو بود. گذشت زمان و حوادث تکان دهنده دهه ٩٠ سده گذشته، امروز این فرصت را به ما می دهد که از ورای ایدئولوژی حقیقت را ببینیم.
از وقتی دست اندکار نمایشگاه "امید نام من است" شده‌ام، توجهم به کارهائی از این دست بیشتر شده است. چگونه می توان خاطره‌ها و یادگارهای شخصی را به حوزه عمومی برد و این را در خدمت (…)

سکوت شما، به عنوان گزارشگر ویژه مهمترین نهاد بین‌المللی برای توسعه حقوق بشر و عدالت، در مورد اعدامهای غیرقضائی دهه شصت و به ویژه کشتار سال ٦٧، بزرگترین کشتار زندانیان سیاسی در تاریخ معاصر ایران، سانسور مدارک و شواهد و نادیده گرفتن آسیب پذیر ترین بخش از قربانیان نقض حقوق بشر در ایران قابل قبول نیست.
جناب آقای احمد شهید گزارش‌گر ویژه سازمان ملل برای بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران
گزارش تازه شما را در باره‌ی نقض حقوق بشر در ایران را خواندیم. می ‌دانیم که در شرایط کنونی، و تنش جاری میان (…)

سرگذشت مرا در تاریخ رسمی ایران نخواهید یافت. سرزمینی که والدینم جانشان را در راه آزادی آن باختند٬ هنگامی که به جوانی امروز من بودند. روایت آنان را از زبان همرزرمانشان شنیده ام، یادگارهایشان را بازماندگان به من رسانده اند. من آنها را حفظ کرده‌ام به همراه نام خود، که یادگاری از آنان است: امید!
با خشنودی بسیار گشایش نمایشگاه امید نام من است را در تاریخ شنبه بیستم اسفندماه به آگاهی می رسانیم٬ که در طرح ریزی و اجرای آن سهیم بوده ایم. تحقق این نمایشگاه مدیون تلاش و همکاری داوطلبانه گروه بزرگی (…)

روز شنبه ۲۹ اسفند، قرار بود مراسم یادبود مادر جزنی در ساعت ۴ تا ۶ در‍ سالن رستوران آ - اس - پ تهران برگزار شود. در ساعت سه بعداز ظهر یعنی یک ساعت مانده به برگزاری مراسم، اداره اماکن اجازه برگزاری مراسم را لغو کرد و برنامه یادبود برگزار نشد متنی توسط اینجانب نوشته شده و قرار بود در این مراسم خوانده شود
"من در كجاي جهان ايستاده ام
با باري از فريادهاي خفته و خونين
اي سرزمين من
من در كجاي جهان ايستاده ام"،
"شعر از خسرو گلسرخی"
در هنگام پیری با او آشنا شدم و گاهی با یکی دو تن از (…)

شنبه‌ای که خبر کشته شدن سهراب را شنیدم. پیامکی از ایران بر روی تلفنم نشست: کوتاه مثل همیشه‌ی هر خبر بد. " پسر خانم فهیمی پیدا شد. در اوین کشته شده است." فیلمی را از سرگردانی مادرش در برابر اوین دیده بودم. که مثل مادران "ناپدیدشدگان" در برابر استودیوم ورزشی سانتیاگو شیلی عکس سهرابش را به همه نشان می‌داد. چهره مادر سهراب مرا به یاد مادران سال ٦٧ انداخته بود. آنروزها مادران همه شبیه به هم شده بودند با چشمانی بی رمق که فقط با اشک روشن می‌شدند و چهره‌هایی زرد. قیافه هایی که می‌شد فهمید، تنها و (…)

پاول در فرانکفورت زندگی می کند. او روآندایی است و در ۱۹۷۴ برای تحصیل به آلمان آمد و در رشته‏ی روانشناسی فارغ التحصیل شد. او اکنون بازنشسته است و از تاریخ ۱۸ ژانویه تاکنون هر روز به عنوان تماشاچی به دادگاه عالی ایالتی می‎رود، محلی که روابوکومبه شهردار سابق وانسفوره در رابطه با سه مورد کشتار جمعی در جریان قتل عام سال ۱۹۹۴ درکشور روآندا که منجر به کشته شدن ۳۷۳۰ نفر شد، محاکمه می‎شود و باید پاسخ گو باشد.
شرکت در دادگاهی علیه روابوکومبه شهردار سابق شهر وانسفوره پاول در فرانکفورت زندگی می (…)

وقتی از پاسداران سوال کرده بود که بچه هایم کی بر می گردند؟ پاسدار گفته بود: هرگز و منتظر نباشید. و مادر اینجا با یادآوری این جمله یک "خاک بر سر" نثار آن پاسدار لعنتی کرده بود. وقتی از شوهرش می گفت که چطور دچار توهم شده بود، سخت ترین قسمت داستان زندگی واقعی انسانی بود که حتی در جنگ ایران و عراق هم هیچ مادری مثل او فرزند از دست نداده بود. 5 فرزند و یک داماد.
به صبورترین مادر میهن:
اشک های چروکیده مادر
می چکد
بر زخم های سرزمین ام
طاقت
جوانه می زند
روز 6 اسفند برایم یک روز بیاد (…)