در را که پشتم می‌بندم، در فاصله‌ی قدم‌ها رد پای پدر و مادر بر سنگفرش حیاط میجویم در آن آخرین شب زندگی‌شان که پذیرای خیل قاتلان شدند. بالای پله‌های ایوان غیبت تلخ‌شان را میبینم، آنجا که به پیشواز، آغوش بر من می‌گشادند و اینک انگار حسرت تلخ این آغوش چارچوبی‌ست برای ورود من به خانه‌ام.

این آرشیو امکان بازنگری وقایع و واقعیت‌هایی را که در این دادخواهی نهفته است، برای همگان فراهم می‌کند. مجموعه حاضر به مرور گسترش خواهد یافت.

تجربه‪‌ی تلخ این سال‪ها به من آموخته است که چرایی و حقانیت نه در نتیجه‪‌ی عمل که در خود همین پایداری تکرار است. در صیقل حافظه جمعی و درعصیانی که درتکراربیان این درد دوباره و دوباره زایش می‌یابد. برای من تنها دست مایه‪‌یی که ملموس می‌ماند، خود این عصیان است. سرباززدن از پذیرش چارچوب‪‌های تحمیلی قدرت و قرائت‪های حکومتی از واژه‪‌ها و مفهوم‌ها. همین عصیان است که درد را به تسلای دروغین زمان نمی‌سپارد.
نزدیک به ١٠ سال از فاجعه‪‌ی قتل‪‌های سیاسی‪ پاییز ٧٧ می گذرد. ١٠ سال پر از تلاش، ایستادگی و (…)