در این پاره‌ی دوم که می‌خوانید، همچون پاره‌ی نخست، کسانی چیزهایی را افشا کرده‌اند یا برای نخستین بار گفته‌اند یا برای نخستین بار است که شما با این سخن‌ها آشنا می‌شوید. نقد حق است، اما به باور من روا نیست که به آن کس که زبان گشوده بتازیم به صرف آنکه چرا تا امروز سکوت کرده. کاش از یاد نبریم که ممکن است این تاختن‌ها شاهدان و آگاهان را به سکوت وا دارد تا دیگر رنج به سخن درآمدن را به جان نخرند. توانایی‌های انسان‌ها متفاوت است. گذشته‌‌هامان و آنچه بر ما رفته به رغم شباهت‌ها از هر کدام از ما انسانی ساخته که فقط یک بار اتفاق می‌افتد. باید این تفاوت‌ها را به رسمیت شناخت، خاصه در مسیر دادخواهی که خود کوششی جمعی‌ست و با تلاش‌ مشترک‌مان، با روایت‌ها و جستجوهامان و تکیه کردن به همدیگر است که می‌توانیم عدالت و حقیقت را خدمت کنیم. و درست به دلیل همین صفت جمعی‌ دادخواهی‌ست که این متون را پاره‌ از پس پاره منتشر می‌کنم؛ تا مگر آگاهان دیگر نیز دست و لب بنجنابنند و به این سخن جمعی بپیوندند و دادخواهان را در این مسیر دشوار یاری کنند.
در پاره‌ی دوم، جز کسانی که در ابتدای پاره‌ی نخست خواندید، با مریم حسین‌زاده (شاعر و نقاش، همسر زنده‌یاد محمد مختاری)، امیر احمدی آریان (نویسنده و مترجم)، اشرف گلپایگانی (معلم و همسر سابق عزیز غفاری)، وحید (متخصص امنیت دیجیتال) و کسانی دیگر نیز گفت‌وگو کرده‌ام که نشان‌شان در این مقاله هست، اما نام‌شان در نزد من محفوظ است.