هیچ تردیدی ندارم که صورت پدرم را در آخرین لحظه که دیدمش هنوز به یاد دارم. برای خرید بیرون میرفت. صدایش کردم. برگشت و به هم نگاه کردیم.

شاهد پیش از هرچیز شهادت میدهد برای آن دیگری که دیگر نیست. او از یک «اکنون» میگوید که گذشته است و هنگام شهادت، آن گذشته را از حافظه‌اش به اکنون فرامی‌خواند. و در برابر وجدانش آنچه را که دیده است بازمیگوید. و از مخاطبان میخواهد که ایشان نیز شهادتش را در برابر وجدان‌شان بگذارند.

امروز با۲۰سال فاصله به اکنون ِ آن زمانمان نگاه میکنیم. ده سال پیش هم خاطرم هست که همینجا در شهر هانوفربودیم و از همین گذشته گفتیم. نه در آن ده سال و نه در این۲۰سال، هیچ قاضی و هیچ دادگاهی برایمان شهادت نداده است. سریش قدرت درگفتار و زبان مسلط همچنان پابرجاست. و گوشِ وجدان جامعه هم صدای ما را در هیاهوی
روزمرگی و ترس از آینده نمی‌شنود.

در مقابل اما فکر میکنم یک نیروی انکارناشدنی هست که ما را هنوز کنار یکدیگر نگاه داشته است، و از حقیقت‌مان نیز محافظت خواهد کرد. نیرویی از جنس همان باوری که عزیزانمان را در راه دشواری که پیمودند مصمم و استوار میکرد. ما نیز باور داریم که گفتارمان اگرچه گرفتار ممنوعیت و سرکوب است، اما سرچشمهاش حقیقت و انسانیتی است که هم ما را از ورطه‌های پوچی این روزگار نجات داده است، هم برای دیگران رهایی بخش خواهد بود.

پوشه پی دی اف سند