نگذاریم خاوران، نماد مقاومت و دادخواهی، از بین برود
خاوران تاریخی پر از رنج است و این رنج با سیاست‌های حذفی جدید حکومت دردناک‌تر شده است.

از زمان محکومیت “حمید نوری “ ما خانواده‌های خاوران با ابعاد تکان دهنده ای از فشار روبرو شده‌ایم . عکسهای متعدد از آن نرده های سبز و آن زمین برهوت برای بسیاری خاطره کشتاری مهیب در دهه اول انقلاب ۵۷ و تابستان ۶۷ را تداعی می کرد. آن نرده‌ها را با بتون های عظیمی جایگزین و چندین دوربین در آنجا نصب کردند تا هم ورود ما را کنترل کنند و هم هر عابری تصور کند در پشت آن بلوک ها پادگانی قرار دارد نه گورهای جمعی بی نام و نشان.
اخیرا حکومت با دفن ۷ نفر از مردگان بهایی در محوطه گورهای جمعی و ادامه آن قصد دارد محوطه گورهای جمعی خاوران را تبدیل به گورستان بهایی‌ها کند تا نمادی از آن همه ویرانگری و غارت جان‌های عزیزان ما باقی نماند.

img773|center>

بهایی‌ها قطعه زمین بزرگی را برای دفن اموات خود خریده‌اند، ولی حکومت اخیرا برای دفن هر نفر مبلغ ۲۹ میلیون تومان تقاضا کرده است. خانواده ها با پرداخت چنین پولی مخالفت کردند و حکومت نیز بدون اطلاع و حضور آنها به دفن اموات بهایی در خاوران اقدام می کند .با ادامه این روند در کمتر از دوسال گورستان جمعی خاوران به گورستان بهایی‌ها تبدیل می‌شود.

مواجه با کشتارهای جمعی در طول تاریخ
شوروی و آلمان جز کشورهایی‌اند که اقدام به کشتارهای تکان‌دهنده از مخالفان خود کرده‌اند. آلمان تا حد زیادی مسئولیت فجایع نازیسم را به عهده گرفت. در شوروی گورهای جمعی متعددی وجود دارد و یکی از آنها کولیما از مجمع الجزایر گولاک است که “ماندلشتام “ شاعر دگر اندیش روس در دوره استالین هم یکی از هزاران دگر اندیشی است که در آن‌جا در گور جمعی دفن شده است. “شنتالینسکی “در کتابش “ روشنفکران و عالیجنابان خاکستری” مدعی است که بعد از فروپاشی شوروی خیابان منتهی به کولیما “ماندلشتام “نام گرفته است.

در ایران اما هدف حذف هر گونه نماد و نشانه ای است که به کشتارهای دگر اندیشان مربوط است.

ما خانواده های خاوران از همه جان‌های آگاه درخواست می‌کنبم به چنین حذف حافظه جمعی کشورمان توجه کنند و صدای اعتراض خود را در هر تظاهرات و سخنرانی بلند کنند و آن را فاجعه‌ای مربوط به گذشته تلقی نکنند.

همسر یکی از جانباختگان شهریور ۶۷