مرگ دردناک یا بعبارتی قتل بهنام محجوبی یک استثنا در سیستم زندان‌های جمهوری اسلامی نبود. از مرگ‌های در زیر شکنجه در دهه ۶۰، تا کهریزک ۸۸ و ستار بهشتی تا مرگ‌های مشکوک سعیدی سیرجانی، تا اکبر محمدی تا هدی صابر تا فرشید هکی، تا کاووس سیدامامی، تا سینا قنبری و... همگی از سیاستی سیستماتیک در حذف مخالفان و معترضان پیروی می‌کنند.
در این نوشته سعی می‌کنم با واکاوی نمونه بهنام محجوبی، زنجیره سیاست سیستماتیک نابودکردن فیزیکی و روانی انسانها را در زندان نشان دهم.
دشمن‌انگاری
چرا بهنام محجوبی (…)

وقتی در خیابان‌های اطراف خانه‌ام در برلن قدم می‌زنم، مقابل بسیاری از ساختمان‌های قدیمی درخشش یک فلزِ چهارگوشِ طلایی، مرا از حرکت باز می‌دارد و به طرف خود می‌کشد. این مناطق محل سکونت و زنده‌گیِ‌ یهودیان، سوسیال‌دموکرات‌ها و هنرمندان بوده است. این سنگ‌فرش‌ها مدارکی هستند که خبر از فاجعه‌ای هولناک می‌دهند. انسان‌هاییِ که اسامی‌شان بر روی این سنگ‌نماهای فلزی حک شده را از خانه و زنده‌گی‌شان ربوده اند و به اردوگاه‌های مرگ فرستاده‌اند. این سنگ‌ها در آلمان به «سنگ‌های سکندری» معروف‌اند. انسان با (…)

ناصر یاراحمدی از زندانیان رژیم محمدرضا پهلوی بود و پس از انقلاب از کادرهای سازمان راه‌کارگر که در شهریور ۱۳۶۱ در تهران بازداشت و به زیر شکنجه کشیده شد. چند سالی بعد او را متهم ‌کردند که در گشت‌های سپاه و کمیته انقلاب اسلامی می‌نشسته و فعالان سیاسی را شناسایی می‌کرد. نام او با اتهام لو دادن و بازداشت شمار زیادی از چهره‌های چپ و به ویژه زندانیان سیاسی دوران سلطنت پهلوی دوم گره خورد.
دست‌یابی به حقیقت هدفی بود که در نخستین پیام برای آقای ناصر یاراحمدی نوشتم. سال‌ها بود در پی این گفتگو بودم، (…)

پنج «نسل» ادبیات زندان داریم، مربوط به دوران معاصر کشورمان:
نسل اول مربوط می شود به خاطرات مربوط به زندانهای رضاشاهی، که دیگر کمتر در بازار یافت می شوند. بعضی از آنها در سال ٥٧ یا ٥٨ تجدید چاپ شدند. نویسندگان این کتابها بیشتر برجستگان سیاسی و روشنفکری زمانه خود بودند: بزرگ علوی، پیشه وری، خلیل ملکی، آوانسیان، انورخامه ای و چندتای دیگر، که در دهه ٢٠ نوشته شدند.
نسل دوم نوشته های زندان از زندانهای اواخر دهه ٢٠، دهه ٣٠ و ٤٠ سخن می گویند: راضیه ابراهیم زاده و همچنین خاطرات زندانهای تبعید. (…)

ابراهیم رئیسی که در جایگاه عضویت “هیئت مرگ” در تابستان ۱۳۶۷ حکم اعدام هزاران زندانی سیاسی را صادر کرد، به حکم علی خامنه‌ای در کشور ما به ریاست قوه قضاییه رسیده است. این انتصاب نشانه اوج‌گیری بیداد در دستگاه قضایی و گسترش سرکوب سازمان‌یافته در جمهوری اسلامی است
جمهوری اسلامی: تبهکاران در رأس قدرت؛ گسترش سرکوب سازمان‌یافته.
دادخواستی با بیش از ۴۰۰ امضا: ابراهیم رئیسی باید در جایگاه متهمان یک دادگاه عادلانه بنشیند
ابراهیم رئیسی که در جایگاه عضویت “هیئت مرگ” در تابستان ۱۳۶۷ حکم اعدام (…)

دمکرات بودن یک صفت نیست، باور است به انسان و حقوق انسانی. نمی‌توان دمکرات بود و به کرامت انسانی باور نداشت شکنجه را برای منحرف و باطل درست دانست و توجیه کرد و فکر کرد اعدام بد است چون روش خوبی برای استفاده از باطل و منحرف نیست
گفته‌های مصطفی تاجزاده در مصاحبه با حسین دهباشی وانمودی است به نقد گذشته اما در پیدا بیان همان فکری است که بانی نقض فاحش و خشن حقوق بشر و فرمان‌های حذف دگراندیشان از فردای انقلاب بود. انتقاد مصطفی تاجزاده به زندانی و شکنجه و اعدام کردن مخالف‌ها و دگراندیشان با باور (…)

بررسی ادبیات زندان نشان می‌دهد که در دوره‌ی جمهوری اسلامی‌ست که برای نخستین بار یادنامه‌نویسی و زندان‌نویسی به شکلی گسترده جریان می‌یابد. و این به باور من، نشانه‌ی حساسیتِ بی‌پیشینه‌ی جامعه نسبت به حقوق اولیه‌ی بشر، کرامت انسانی، آزادی وجدان و در یک کلام بیزاری از سیاستِ خشونت است.
مهدی اصلانی : آرش پس از ١١٠ شماره و ٢٣ سال انتشارِ مداوم به پایان راه رسید. پرویز قلیچ‌خانی در چرایی انتشار شماره‌ی آخر از دوران بازی‌گری‌اش و اینکه نیمکت‌نشینی با نگاهش به زندگی سرِ ناسازگاری داشته گفته و (…)

اگر پس از رفتن شاه نیز دادگاه‌های عادلانه و علنی برگزار می‌شد و به جای کشتن مسئولان شریک در جنایت، آن‌ها را در برابر مردم محاکمه می‌کردند و به پاسخ‌گویی می‌کشاندند تا حقیقت بی‌عدالتی‌هایی که مرتکب شده بودند کشف و علل بروز آن شناسایی شود و مجازاتی غیر از اعدام برای‌شان در نظر می‌گرفتند، بی‌تردید شرایط به این سمت و سو نمی‌رفت که دوباره و دوباره و به شکلی بدتر، شاهد این همه جنایت و خشونت و بی‌عدالتی باشیم.
برادرم محسن، پسری بسیار مهربان و سرشار از شور بود و به همه عشق می‌ورزید، مهربانی او (…)

روز ۲۰ شهریور سال ۶۷ بود. بلندگوی بند به‌صدا در آمد. نفس‌ها در سینه‌ها حبس شد. پاسدار بند اعلام کرد: «اسامی افرادی که خوانده می‌شود، جهت بازجویی آماده شوند!» اسامی سه توده‌ای و دو نفر از سازمان اکثریت اعلام شد. شنیده بودیم که در طی چند هفته گذشته چند نفر را از بند آزادی‌ها [۱] به دادگاه برده‌اند و به آنها حکم ارتداد داده‌اند، و به کسانی که به‌عنوان «مرتد» محکوم شده‌اند شلاق می‌زنند. شلاق ارتداد را «حد ارتداد» می‌نامیدند.
در جمع خودمان تصمیم گرفته بودیم که چنانچه چنین حکمی برای ما نیز صادر (…)

زندانیان سیاسی که برای بهبود شرایط جامعه به زندان می افتند، رسالت خود را انجام داده اند و بر ما فعالان سیاسی- اجتماعی و حقوق بشری است که با حمایت از آن ها نگذاریم شرایط شان از این که هست بدتر شود و خود را بی یار و پشتیبان حس کنند.
الف- سازمان زندان ها به جای رسیدگی به نیازهای اولیه و انسانی زندانیان و خانواده های آن ها، با تحقیر و تهدید و آزار زندانیان و خانواده ها و روش های تنبیهی شدیدتر، شرایط حبس را هر روز دشوارتر می کند و چاره ای جز اعتصاب غدا برای زندانی باقی نمی گذارد.
ب- سازمانی (…)